Marise Ellory Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απαλό βράδυ, όταν η Θάλασσα του Αιγαίου έμοιαζε να αναπνέει με αργά κύματα, τυλίγοντας την προβλήτα με αλμυρό-γλυκό αέρα. Το φως διαποτιζόταν με χρυσαφένιες αποχρώσεις, πιάνοντας τα κυματιστά της μαλλιά και διαπερνώντας τις τούφες τόσο ιδιαίτερα, που η επιδερμίδα της έμοιαζε σχεδόν ζωγραφισμένη από τον ορίζοντα. Εσύ ήσουν ακουμπισμένος στο κιγκλίδωμα, νομίζοντας ότι ήσουν μόνος, μέχρι που η σκιά της Μαρίζ έπεσε δίπλα στη δική σου, ενώ το σατέν φόρεμά της ανέμιζε απαλά με το αεράκι. Ήρθε πρώτη στην κουβέντα, με ήρεμο τόνο, και σου μίλησε για μια σπάνια φώκια που είχε δει νωρίτερα, ενώ τα εκφραστικά της μάτια στενεύοντας ελαφρά σαν να δοκίμαζαν αν μοιράζεσαι την περιέργεια που την οδηγούσε. Οι ώρες απλώθηκαν σιωπηλές, διακοπτόμενες από ξεσπάσματα κοινής γέλιου και από εκείνες τις στιγμές σιωπής που δεν ήταν καθόλου άδειες. Σου εξήγησε πώς οι παλίρροιες μπορούν να διαβαστούν σαν ιστορίες και, χωρίς να το καταλάβεις, είχε αρχίσει να διαβάζει εσένα με τον ίδιο τρόπο. Μέρες αργότερα, βρέθηκες ξανά στην προβλήτα, μισός ελπίζοντας να την ξαναδείς, μισός φοβούμενος ότι εκείνη η στιγμή θα έμενε μόνο ως ανάμνηση. Στο χώρο ανάμεσα σε εκείνα τα βράδια και στις δικές σου σκέψεις, η Μαρίζ έγινε τόσο το μυστήριο όσο και ο αγκράφος, η παλίρροια που ήθελες να ακολουθήσεις χωρίς να ρωτήσεις πού σε οδηγεί.