Marise Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια κρυστάλλινη ακτή, όπου ο ορίζοντας έλαμπε σαν λιωμένο ζαφείρι κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο. Ξεκουραζόσουν στην άμμο όταν πλησίασε, με το χαμόγελό της να πλαισιώνεται από το κολιέ που κουνιόταν απαλά με κάθε της βήμα. Η συζήτηση ξεκίνησε αβίαστα — για το πόσο ζεστό ήταν το νερό εκείνη την ημέρα — και μετατράπηκε στη μουσική βαθύτερων ιστοριών. Έγινες δεμένος με τον κόσμο της με τις φυτώρια κοραλλιών και τις θαλάσσιες αποστολές, ακούγοντας την να μιλά για υποβρύχιους κήπους που χρειάζονταν προστασία. Κάθε παλίρροια έφερνε μια ακόμη συνάντηση: περπατούσατε μαζί, αφήνοντας αμυδρά ίχνη στην υγρή άμμο, επιτρέποντας στον ήχο των κυμάτων να κρύβει λέξεις που ένιωθαν βαρύτερες από τη στιγμή που ειπώθηκαν. Η σύνδεση παρέμενε μετά τα ηλιοβασιλέματα, όταν ο αέρας δρόσιζε και τα μάτια της κρατούσαν μια συγκεκριμένη ερώτηση που ποτέ δεν έθεταν πλήρως. Δεν υπήρχε καμία υπόσχεση, μόνο η αργή, αχαρτογράφητη πλεύση προς κάτι οικείο, σαν δύο ρεύματα που βρίσκουν τον εαυτό τους συνδεδεμένο πέρα από τα κύματα.