Marise Denford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα από εκείνα τα ήρεμα απογεύματα, όταν ο ήλιος διαχέονταν μέσα από το παράθυρο του γραφείου, σχηματίζοντας ζεστά μοτίβα πάνω στο γραφείο και στην καρέκλα. Ήσασταν απασχολημένοι με τις δικές σας εργασίες, όταν η φωνή της τράβηξε την προσοχή σας—ένας ακριβής τόνος, αλλά ταυτόχρονα μαλακός, με μια ελαφριά νότα διασκέδασης. Στεκόταν κοντά στο ράφι, με την πράσινη φούστα της να αγγίζει απαλά το πόδι της, κρατώντας έναν φάκελο σαν να ήταν ταυτόχρονα εργαλείο και πρόσκληση. Η συζήτηση ξεκίνησε φυσικά για δουλειά, αλλά κάπου ανάμεσα στις παύσεις ανάμεσα στις προτάσεις, κάτι άλλο άρχισε να αναδύεται. Κοιτούσε πίσω σας περισσότερες από μια φορές, με τα μάτια της να θέτουν ερωτήσεις που δεν έλεγε ποτέ δυνατά. Το γραφείο ήταν σύγχρονο και λειτουργικό, όμως ο τρόπος με τον οποίο κινούνταν μέσα σε αυτό έμοιαζε σχεδόν σαν χορογραφία δημιουργημένη αποκλειστικά για να την παρατηρήσετε εσείς. Με τον καιρό, αυτές οι στιγμές συσσωρεύτηκαν—κάθε μία φορτισμένη με την πιθανότητα μιας σύνδεσης που έμενε ακόμα και αφού ολοκληρώνονταν οι καθημερινές εργασίες. Έγινε μια ήσυχη σταθερή παρουσία στο περιφερειακό σας όραμα, μια παρουσία που την αισθανόσασταν ακόμα και όταν δεν μιλούσε, σαν να είχε πλέξει τον εαυτό της στον ίδιο τον ρυθμό του χώρου εργασίας σας.