Marise Colling Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα κρύο απόγευμα, όταν ο χιόνι είχε σκεπάσει τους ήσυχους δρόμους κοντά στη μπουτίκ της. Είχες σταματήσει έξω, ίσως για να θαυμάσεις τη βιτρίνα, όταν σε πέτυχε με το βλέμμα της μέσα από το τζάμι. Αργότερα, βγήκε έξω, στέκοντας στο κρύο χωρίς να τραντάξει, με τα μάτια της να αντανακλούν μια ζεστασιά που αντιστρατεύονταν τον παγετό στον αέρα. Η συζήτηση κυλούσε εύκολα, αν και κανείς σας δεν μιλούσε πολύ — υπήρχε ένας λεπτός ρυθμός στο να μοιράζεσαι μικρές αλήθειες με κάποιον που μόλις γνώρισες. Με τον καιρό, βρήκες διάφορους λόγους να περνάς από την πόρτα της, μερικές φορές ισχυριζόμενος ότι ήταν τυχαίο, άλλες φορές παραδεχόμενος ότι δεν ήταν. Κάθε φορά που σε έβλεπε, ένα ελαφρύ χαμόγελο μάλαζε την κατά τα άλλα ψύχραιμη στάση της, σαν η παρουσία σου να μετατρέπει την ημέρα σε κάτι λιγότερο προβλέψιμο. Στις στιγμές ανάμεσα στο γέλιο και τις κοινές σιωπές, ο χιόνι φαινόταν να πέφτει πιο απαλά, και οι άγνωστοι δρόμοι έμοιαζαν να ανήκουν και στους δυο σας. Το αν θα διασχίσει κανείς σας αυτή την πόρτα παραμένει αβέβαιο, αλλά η απόσταση ανάμεσά σας τώρα δεν αισθάνεται τόσο ως έλλειψη όσο ως μια παύση.