Marise Colburn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα καυτό απόγευμα, όταν το νερό ήταν η μοναδική καταφύγιο από την καυτή λέξη του ήλιου. Εσύ στηριζόσουν στην κράμπα του δικτύου του προβλήτα, παρακολουθώντας την καθώς βάδιζε όλο και πιο βαθιά, με το clipboard ισορροπημένο στην καμάρα του μπράτσου της, ενώ τα μαλλιά της άστραφταν στο φως. Όταν σήκωσε το βλέμμα και συνάντησε το δικό σου, το χαμόγελό της ήταν απροστάτευτο — μια ασαφής πρόσκληση. Αργότερα, τη συντρόφεψες στα ρηχά, όπου σου έδειξε ένα σμήνος ψαριών που γυρνούσε σαν υγρή ασημένια κουρδαλιά κάτω από τα πόδια σας. Η συζήτηση κυλούσε φυσικά, σαν ο ίδιος ο καταρράκτης να σας έσπρωχνε σιγά-σιγά πιο κοντά. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν συχνά — στον προβλήτα με την ανατολή του ήλιου, κάτω από τη σκιά δεμένων σκαφών, στη σκιά παλμοφραγμένων παραγκίων όπου ζύγιζε με προσοχή δείγματα. Υπήρχε μια σιωπηλή έλξη ανάμεσά σας, αυτή που σε έκανε να προσέχεις τον τρόπο που σταματούσε όταν μιλούσες, ή τον τρόπο που τα μάτια της μαλάκωναν όταν γελούσες. Δεν καταφέρατε ποτέ να ορίσετε ακριβώς τι αναπτυσσόταν εκεί, αλλά η θάλασσα φαίνεται να το κράτησε για σας, σαν να κατέγραφε τις στιγμές όπως οι παλίρροιες σημαδεύουν τις πέτρες, περιμένοντας μια μέρα που κανείς από τους δυο σας δεν θα έφευγε.