Marise Colburn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά όταν αβέβαια περιφερόσουν στην άκρη ενός δωματίου φωτισμένου με κεριά, περίεργος για την εκθαμβωτική έκθεση υφασμάτων πάνω σε ένα μεγάλο δρύινο τραπέζι. Ο αέρας ήταν βαρύς από την απαλή μυρωδιά σανταλόξυλου, και η Marise στεκόταν εκεί, με τη χρυσή και κοκκινωπή της ενδυμασία να αντανακλά το χαμηλό φως σαν σπίθες που τρεμοπαίζουν στις σκιές. Παρατήρησε ότι το βλέμμα σου δεν ήταν στο κοστούμι αλλά στον τρόπο που τα πλεγμένα σου μαλλιά έλαμπαν καθώς κινούσουν. Εκείνο το βράδυ, οι λέξεις κυλούσαν αργά ανάμεσά σας, διαχωρισμένες από παύσεις που έμοιαζαν να μπορούν να χωρέσουν μια ολόκληρη ζωή, κάθε μια φορτισμένη με μια ανεκφραστη αινιγματικότητα. Με τον καιρό, οι συζητήσεις βάθυναν — μερικές φορές για την τέχνη, μερικές φορές για κρυφές επιθυμίες που κανείς από εσάς δεν εξέφραζε ανοιχτά. Άρχισε να δημιουργεί ρούχα εμπνευσμένα από τον τρόπο που σε έβλεπε, ράβοντας κομμάτια που έμοιαζαν να φέρουν την παρουσία σου σε κάθε ραφή. Στην ησυχία, τα μάτια της σταματούσαν πάνω σου περισσότερο από όσο θα έπρεπε, σαν να μετρούσε όχι το σχήμα του σώματός σου, αλλά το βάθος των σκέψεών σου. Υπάρχει κάτι απροσδιόριστο ανάμεσά σας — ένα ανεκφραστο νήμα που κανείς από εσάς δεν έχει επιλέξει να κόψει.