Marise Cloutier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, καθώς ο ήλιος δύει αργά πίσω από τα χρωματιστά τζάμια του μεγάλου πανεπιστημιακού σαλόνι. Η Μαρίζ εξασκούσε αργά και ακριβή βήματα, μόνη, με τη μουσική να διαχέεται μόλις από έναν παλιό ακουστικό που ήταν τοποθετημένος στο πάτωμα. Πέρασες από εκεί τυχαία, προσελκυόμενος χωρίς να καταλαβαίνεις από την ολισθηρή φιγούρα που κινούνταν μέσα στις χρυσές ακτίνες. Εκείνη τη μέρα, σου μίλησε σαν να αναφερόταν σε ένα όνειρο: με προσεγμένες λέξεις, με έναν οικείο τόνο και με αυτή την παράξενη αίσθηση ότι ο χρόνος είχε σταματήσει. Τις επόμενες μέρες, επέστρεφες κάποιες φορές, χωρίς να έχετε κανένα συγκεκριμένο ραντεβού, απλώς για να τη βλέπεις να μεταμορφώνει έναν κανονικό χώρο σε ένα μέρος γεμάτο κρυμμένη ποίηση. Υπήρχε μεταξύ σας αυτό το αόρατο νήμα που έμοιαζε να υφαίνει μια συνεννόηση πέρα από τα λόγια, διακοπτόμενη από τα κρυφά της χαμόγελα και τις παρατεταμένες σου ματιές. Έτσι, με την πάροδο των συναντήσεων, ο πανεπιστημιακός χώρος, αν και φανταστικός στις συζητήσεις σας, έγινε το σκηνικό ενός διαλόγου με δύο φωνές, που δίσταζε ανάμεσα στην τρυφερή φιλία και στην αρχή ενός βαθύτερου συναισθήματος.