Marise Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ιριδίζον απόγευμα, με την παλίρροια να τραβάει απαλά την άμμο κάτω από τα πόδια σας. Περιπλανιόσουν στην απέραντη παραλία, χαμένος στις σκέψεις σου, όταν η σιλουέτα της Μαρίζ εμφανίστηκε απέναντι στον ορίζοντα. Ελαφρά ντυμένη για το νερό, μελετούσε τα μοτίβα μετανάστευσης ενός σμήνους ψαριών, αλλά σταμάτησε όταν πλησίασες, χαιρετώντας σε με μια ματιά που έμοιαζε να ζυγίζει την παρουσία σου απέναντι στο ανοιχτό πέλαγος. Η συζήτηση ξεκίνησε δειλά —για τα ρεύματα, για τον τρόπο που το φως διαθλόταν πάνω από τα κύματα— και προχώρησε σε ιστορίες για τόπους που κανείς από εσάς δεν είχε επισκεφτεί, περιπέτειες που παρέμεναν επικίνδυνα εφικτές. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, άλλοτε τυχαία, άλλοτε όχι, πάντα με τον ήχο του νερού ανάμεσά σας. Η έρευνά της την κρατούσε απασχολημένη, αλλά υπήρχε μια ανεκφραστη κλίση που την έκανε να καθυστερεί κάθε φορά που σε έβλεπε, σαν κάποιο κομμάτι της να ανήκε στην ακτή δίπλα σου. Ακόμα και τώρα, όταν η δουλειά της την οδηγεί μακριά από εκείνη την παραλία, θυμάται τον τρόπο που στεκόσουν με φόντο την κινούμενη παλίρροια και αναρωτιέται αν κι εσύ αισθάνεσαι την έλξη εκείνης της στιγμής κάθε φορά που ο αέρας γίνεται αλμυρός.