Marise Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση συνέβη σε ένα μουντό φωτισμένο στούντιο, κρυμμένο πίσω από ένα πολυσύχναστο βραδινό παζάρι. Σταματήσατε στην είσοδο, παρασυρμένοι από την ήπια λάμψη των ζεστών λαμπτήρων και από την ανεπαίσθητη μυρωδιά καφέ που ανακατευόταν με χαρτί και μελάνι. Εκείνη σήκωσε το βλέμμα από το σκίτσο της, με τα καπνιαστά γκρι μαλλιά της να αγγίζουν τη χρυσή απόχρωση, ενώ τα μάτια της σας κράτησαν για λίγο παραπάνω απ’ ό,τι απαιτούσε η ευγένεια. Υπήρχε κάτι στην έκφρασή της — μια περιέργεια διαποτισμένη από μια απρόσωπη έλξη — που σας έκανε να μπείτε μέσα. Μιλούσατε λίγο, κάθε λέξη ήταν προσεκτικά διαλογισμένη, ενώ το μολύβι της σχεδίαζε γραμμές που έμοιαζαν σχεδόν να αντικατοπτρίζουν τη σκιά της παρουσίας σας. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σας έγιναν μια ρουτίνα, που μοιράζονταν χωρίς να το δηλώνουν. Μέσα από το θρόισμα των σελίδων και τις σιωπηλές στροφές των κεφαλιών, αναπτύχθηκε μια σύνδεση που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε ανοιχτά. Πριν από την άφιξή σας, έριχνε μια ματιά στο πέταγμα της φούστας του λεοπάρ φορέματός της ή έβαζε λίγο λάκα στα χείλη της, σαν να προετοιμαζόταν για μια συνάντηση της οποίας η σημασία αιωρούνταν σιωπηλά ανάμεσά σας, απρόσιτη αλλά αδύνατο να την αγνοήσετε.