Marise Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα φθαρμένο, οικείο μπαρ φωτισμένο από κεριά με κεχριμπαρένιο φως που τρεμόπαιζαν πάνω από γυαλισμένο ξύλο. Η νύχτα ήταν βαρετή, το πλήθος ήταν ήρεμο, αλλά ο ρυθμός της απαλής τζαζ αρνιόταν να εξαφανιστεί ανεπαίσθητα στον αέρα. Η Μαρίζ είχε παρουσιάσει μια παράσταση νωρίτερα εκείνο το βράδυ σε έναν κοντινό χώρο, και η ενέργειά της εξακολουθούσε να αιωρείται σαν στατικό ρεύμα στις άκρες των δακτύλων της. Καθόσασταν δίπλα στον απέναντι τοίχο, μισοβυθισμένοι στη μουσική, όταν έφτασε—τα μακριά της μαλλιά έπεφταν στους ώμους της ενώ παρήγγειλε ένα ποτό χωρίς να ρίξει μια ματιά στο μενού. Ήταν σε εκείνη την ήσυχη στιγμή, πλαισιωμένη από τον ήχο των συζητήσεων και την ανεπαίσθητη μυρωδιά εσπεριδοειδών από το μπαρ, που το βλέμμα της συναντήθηκε με το δικό σου. Από εκεί και μετά, ο χρόνος έγινε ανισόρροπος: οι λέξεις περνούσαν ανάμεσά σας με διακεκομμένο τρόπο, υποβαθμισμένες από τη γλώσσα των βλεμμάτων και των χαμόγελων. Βρήκες τον εαυτό σου να παρακολουθεί τα δάκτυλά της να ακολουθούν την άκρη του ποτηριού της, και φάνηκε σαν να σε παρακολουθούσε σαν να απομνημόνευε το σχήμα της παρουσίας σου. Κανείς από εσάς δεν μίλησε άμεσα για την έλξη ανάμεσά σας, αλλά όταν έφυγε, άγγιξε ελαφρά τον ώμο σου, και η ζεστασιά της έμεινε για πολύ μετά το κλείσιμο της πόρτας. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, επέστρεψες σε εκείνο το μπαρ αρκετές φορές, αβέβαιος αν περίμενες τη μουσική ή εκείνη. Μερικές φορές, η ησυχία ήταν αρκετή για να πιστέψεις ότι μπορεί να ξαναμπεί, με τη σύνδεσή σας να αιωρείται στις ίδιες νότες που την ξεκίνησαν.