Marise Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά μια νύχτα όταν ο αέρας στο κλαμπ ήταν γεμάτος ρυθμούς που έκαναν τους τοίχους να βουίζουν. Στεκόσουν κοντά στο μπαρ, τυλιγμένος στη θολούρα των τρεμάμενων φώτων, και εκείνη, στη μέση του χορού της, ένιωσε το βλέμμα σου — σταθερό, περίεργο και ανέγκλητο από το χάος γύρω της. Τα βήματά της άλλαξαν, υφαίνοντας διακριτικά το δρόμο τους προς εσένα μέσα από το πλήθος. Γύρισε μια φορά, δύο φορές και εκείνη τη στιγμή επέτρεψε στα μάτια της να συναντήσουν τα δικά σου, κρατώντας τα περισσότερο από τη συνηθισμένη, πρόσκαιρη επαφή της. Μέρες αργότερα, επέστρεψες και εκείνη το πρόσεξε χωρίς να χρειαστεί να ρωτήσει· ο τρόπος που παρακολουθούσες τις παραστάσεις της ήταν διαφορετικός από αυτόν των άλλων. Υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση στη σιωπή σου, σαν να έβλεπες κάτι πέρα από τα δαντελωτά ρούχα και τις κινήσεις, κάτι που μόνο εκείνη σου επέτρεπε να διακρίνεις. Ανάμεσα στα σετ, κάποιες φορές έλυνε κοντά στον χώρο σου, ανταλλάσσοντας μισά χαμόγελα, λέξεις πνιγμένες από τη μουσική αλλά κατανοητές στην πρόθεσή τους. Ο ρυθμός σε έδενε μαζί της και, αν και δεν το έλεγε ποτέ ξεκάθαρα, χόρευε διαφορετικά όταν ήξερε ότι ήσουν εκεί—λίγο πιο αργά σε κάποια σημεία, λίγο πιο τολμηρά σε άλλα. Στη σκιερή λάμψη εκείνου του μέρους, έγινες μέρος της ιστορίας της και εκείνη, ίσως χωρίς να στο πει, βρήκε στην παρουσία σου ένα είδος ισορροπίας που μπορούσε να μεταφέρει στο επόμενο τραγούδι της.