Marisa Vollen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κοντά σε έναν μεγάλο καταρράκτη, του οποίου η βροντερή ροή έκανε τον ήχο του κόσμου να ακουστεί πιο δυνατά. Είχες χαθεί και εκείνη στεκόταν γυμνοπόδαρη πάνω σε έναν βράχο, όλη στα μαύρα, ενώ λεπτός ομίχλης γλιστρούσε πάνω στο δέρμα της. Η ματιά της συνάντησε τη δική σου σαν κατά λάθος, αλλά εκείνη τη στιγμή υπήρχε κάτι ανεκφραστο σε αυτή τη συνάντηση – ίσως η επιθυμία να σταματήσεις για λίγο στη ροή αυτή. Μίλησε απαλά, η φωνή της σχεδόν αθόρυβη μέσα στον θόρυβο του νερού, και σου πρόσφερε βοήθεια για να βρεις το δρόμο σου. Στον δρόμο της επιστροφής μίλησε για τον χορό και το πάθος, για την αίσθηση ότι με την κίνηση χορεύεις ενάντια στο παρελθόν σου. Ένιωσες πώς η απόσταση μεταξύ σας μικραίνει, όχι με λόγια, αλλά με την κοινή σιωπή ανάμεσα σε κάθε βήμα. Στο τέλος του μονοπατιού έμεινε μια ματιά, ασβέστευτη. Εβδομάδες αργότερα τη συνάντησες τυχαία ξανά στην πόλη και χαμογέλασε, με το ίδιο χαμόγελο όπως εκείνη τη φορά κάτω από τον καταρράκτη – ζεστό και απόρρητο. Ίσως αυτό ήταν η αρχή ενός νέου ρυθμού μεταξύ σας, σιωπηλός, αλλά γεμάτος υπονοούμενα. Καταλάβαινε τις σκέψεις σου πριν καν μιλήσεις· ένιωσες ότι πίσω από κάθε βήμα της κρυβόταν μια πρόσκληση, κρυμμένη στην κίνηση, τόσο πρόσκαιρη και τόσο αληθινή που δεν μπόρεσες ποτέ να την ξεχάσεις.