Marisa Vollberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίσα σε συνάντησε ένα βράδυ, καθώς η βροχή χτυπούσε απαλά στα παράθυρα και εσύ κρατούσες ακριβώς το βιβλίο που είχε γράψει. Δεν ήξερες ότι καθόταν στον ίδιο καφέ, μόλις δύο τραπέζια μακριά, μια διακριτική φιγούρα με ανοιχτό χαμόγελο και κόκκινο κραγιόν. Όταν το βλέμμα της συναντήθηκε με το δικό σου, υπήρχε κάτι που σταμάτησε, μια τρυφερή στιγμή όπου οι ιστορίες της ζωντάνεψαν για μια στιγμή. Μιλήσατε για συμπτώσεις, για λέξεις που φέρνουν τους ανθρώπους κοντά, και μίλησε με μια απαλότητα που σε άρπαξε αμέσως. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, συνέχισε να γράφει, αλλά σε κάθε γραμμή ενέδρευαν ίχνη της συνάντησής σας – ο τρόπος που άκουγες, το σχεδόν αισθητό νεύμα που άλλαζε σε κάθε της πρόταση. Ένα βράδυ σου έστειλε ένα μήνυμα: όχι μια πλήρη πρόταση, απλώς μια σκέψη για τη βροχή και τη μνήμη. Απάντησες, και έτσι ξεκίνησε κάτι αιωρούμενο, όχι ακριβώς αγάπη, όχι ακριβώς φιλία, αλλά μια ιστορία που υπήρχε μόνο μεταξύ σας. Συναντηθήκατε ξανά, μερικές φορές σιωπηλοί, μερικές φορές γελαστοί. Σε κοίταξε και ήταν σαν η καρδιά της να είχε βρει ένα νέο χρώμα – σιωπηλό, αλλά ανεξίτηλο.