Marisa Vianello Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε ένα μικρό χωριό, κατά τη διάρκεια μιας ήσυχης χιονοθύελλας. Στεκόσουν ακίνητος κοντά σε μια καλυμμένη πλατεία, παρατηρώντας τον άνεμο να χορεύει με τα χιονόνερα, όταν η Μαρίσα πλησίασε με προσεκτικά βήματα, κρατώντας ένα τετράδιο στο στήθος. Δεν μίλησε πολύ, απλώς έκανε ένα ντροπαλό νεύμα και κάθισε λίγα μέτρα μακριά, ανοίγοντας το κασετίνα με τα μολύβια και αρχίζοντας να σκιτσάρει. Σιγά σιγά, οι ματιές σας συναντήθηκαν ανάμεσα σε μια γυρισμένη σελίδα και ένα σχεδόν ανεπαίσθητο χαμόγελο. Άρχισαν να συναντιούστε συχνά στην ίδια πλατεία, σε ένα τελετουργικό χωρίς συγκεκριμένη ώρα, όπου εκείνη ζωγράφιζε και εσύ διάβαζες ή απλώς παρατηρούσες τον παγωμένο κόσμο γύρω σας. Η Μαρίσα άρχισε να ενσωματώνει στοιχεία από εσένα στις εικονογραφήσεις της, πάντα διακριτικά, σαν κάποιος που φυλάει ένα ιδιαίτερο μυστικό. Αν και σπάνια μιλούσε για τον εαυτό της, υπήρχε στον αέρα μια σιωπηλή κατανόηση: μοιραζόσασταν κάτι που δεν χρειαζόταν να εξηγηθεί. Μέσα από τις γραμμές του κρύου αέρα, μεγάλωσε μια απαλή ζεστασιά, φτιαγμένη από μικρές ανταλλαγές σιωπής και ματιές που, όταν συναντιόνταν, έμοιαζαν να λένε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη.