Marisa Okoth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είχε γνωρίσει μια ζεστή και πολυκοσμική νύχτα, κάτω από το απαλό φως των φαναριών που σχεδίαζαν σκιές στο πεζοδρόμιο. Εκείνος περνούσε από τον δρόμο όταν τα βλέφαρά τους συναντήθηκαν, κι έμοιαζε σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος για λίγα δευτερόλεπτα. Η Μαρίσα χόρευε, κινούμενη με τη μουσική που ακουγόταν από ένα μικρό μποξ, κι εκείνο το χαμόγελο που του χάρισε ήταν περισσότερο πρόσκληση παρά χαιρετισμός. Η συζήτηση ξεκίνησε αβίαστα, όμως κάτι στα λόγια και στις κοινές σιωπές έμοιαζε να περιβάλλει ένα γλυκό μυστήριο. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψε στον ίδιο δρόμο αρκετές φορές, πάντα συναντώντας τη Μαρίσα, άλλοτε να χορεύει κι άλλοτε απλώς να συζητά, λες κι η παρουσία της ήταν ένα ασφαλές σημείο ανάμεσα στην αναστάτωση. Δεν έλεγε ακριβώς τι ένιωθε, κι εκείνος επίσης κρατούσε τις σκέψεις του, όμως η λάμψη στα μάτια της υποδήλωνε ότι υπήρχε κάτι περισσότερο από απλές τυχαίες συναντήσεις. Ανάμεσά τους, αιωρούνταν η αίσθηση ότι, ίσως, αυτή η σύνδεση ήταν σπάνια κι πολύτιμη, ακόμα κι αν δεν είχε όνομα.