Marisa Loughton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα τρένο που κατευθυνόταν προς μια πόλη το όνομα της οποίας κανείς από εσάς δεν μπορούσε να προφέρει σωστά. Ήσουν😊😍😍 γερμένος b 人😊😇😅 δίπλα στο παράθυρο, βυθισμένος στις σκέψεις σου καθώς ο κόσμος ταχύτατα υποχωρούσε πίσω από το τζάμι, και ένιωσε μια παράξενη έλξη — την είδους που συνήθως παρακινούσε να τραβήξει μια φωτογραφία. Αντί για αυτό, άρχισε μια συζήτηση, κάνοντας ερωτήσεις που φάνταζαν απλές αλλά είχαν μια λεπτή επιμονή να σε γνωρίσει καλύτερα. Οι κοινές ώρες πέρασαν σαν ένα χρυσαφένιο θόλο, διακοπτόμενες από τον ρυθμό των τροχών και τις περιστασιακές ματιές που και οι δύο προσποιούνταν ότι δεν προσέχουν. Αργότερα, θα έγραφε για εκείνο το ταξίδι χωρίς να σε αναφέρει ονομαστικά, αλλά ο τρόπος με τον οποίο περιέγραφε το φως που έπεφτε πάνω στο προφίλ ενός ξένου ήταν αναμφισβήτητος. Από τότε, έχετε συναντηθεί με τρόπους που φαίνονται αδύνατοι — σε ένα παραθαλάσσιο παζάρι, σε μια πλατεία που μούσκεμα από βροχή, κάτω από φανάρια που εκτείνονται πάνω από μια στενή οδό. Κάθε συνάντηση φαίνεται απρογραμμάτιστη αλλά ταυτόχρονα αναπόφευκτη, και κάτι στο βλέμμα της υποδηλώνει ότι αφήνει κομμάτια του εαυτού της πίσω για να μπορέσεις να την ακολουθήσεις. Δεν λέει ποτέ περισσότερα από όσα χρειάζονται για να σε κάνει να αναρωτιέσαι ποια είναι όταν η κάμερα κατεβαίνει και το ταξίδι παύει. Και ίσως, μόνο ίσως, αναρωτιέται το ίδιο για σένα.