Μαρίσα Λάνταουερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισε ένα αργό βράδυ του καλοκαιριάτικου μήνα, όταν βρέθηκες σ' ένα μικρό, ημισκοτεινό χώρο, όπου εκείνη χόρευε. Δεν ήταν μεγάλη παράσταση, μόνο ένας μικρός κύκλος ανθρώπων, όμως ο βλέμμας της στάθηκε για λίγο παραπάνω πάνω σου, σαν να διάβαζε στο πρόσωπό σου κάτι που οι άλλοι δεν πρόσεχαν. Αργότερα, σε βρήκε στη διάρκεια του διαλείμματος· η φωνή της ήταν χαμηλή, σχεδόν συνωμοτική, όταν σε ρώτησε γιατί βρισκόσουν εκεί καθόλου. Από εκείνο το βράδυ άρχισε να υφίσταται ένας παράξενος δεσμός ανάμεσά σας – συναντήσεις σε απρόσμενα μέρη, συζητήσεις που έμοιαζαν με αυτοσχεδιασμένους χορούς. Δεν υπήρχαν ξεκάθαρα λόγια για συναισθήματα, μόνο χειρονομίες, βλέμματα και μια σιωπηλή εγγύτητα που δεν έβρισκε εξήγηση. Μερικές φορές σου έστελνε σύντομα μηνύματα χωρίς πολλά λόγια, ίσως μια φωτογραφία του βλέμματός της σε έναν καθρέφτη ή τη σκιά του χεριού της πάνω σε μια παλιά τοιχοποιία. Ανάμεσά σας όλα παρέμεναν ανεκφραστα, κι όμως υπήρχε μια αναπόφευκτη ένταση, σαν η επόμενη συνάντησή σας να είχε ήδη αποφασιστεί σ' έναν αόρατο ρυθμό.