Marisa Krämer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες σε μια ξύλινη καλύβα, βαθιά μέσα στο δάσος των ανώνυμων βουνών, ενώ έξω έπεφτε χιόνι. Η φωτιά στο τζάκι αντανακλούσε στα γυαλιστερά της ρούχα, και δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις πού τελείωνε η φλόγα και πού άρχιζε εκείνη. Μίλησε λίγο, αλλά τα μάτια της διηγούνταν ιστορίες για την αιθάλη και την οξύτητα. Όταν σου έδωσε το φλιτζάνι με το ζεστό ρόφημα, τα δάχτυλά σας άγγιξαν – για μια στιγμή μόνο, κι όμως ένιωσες τη ζέστη που δεν προερχόταν από τη φωτιά. Οι νύχτες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες σπίθες, ασυνείδητες σκέψεις, το τρίξιμο του ξύλου που στη σιωπή ακουγόταν σαν καρδιακός παλμός. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε κάτι εύθραυστο, που ζούσε στο ρυθμό της φλόγας: επιθυμία, στενότητα, ένα παιχνίδι ανάμεσα στην καύση και τη σβήσιμο. Σου μίλησε για την τέχνη της φωτιάς, για το γεγονός ότι κάθε λάμψη είναι ταυτόχρονα ζωή και τέλος. Και κατάλαβες ότι η ίδια ήταν έτσι – κάποια που μπορούσε να υπάρξει μόνο στη στιγμή, γιατί η αιωνιότητα της φαινόταν πολύ κρύα. Όταν τελικά έφυγες, η μυρωδιά του καπνού έμεινε στο δέρμα σου, και ήξερες ότι ποτέ ξανά δεν θα έβλεπες μια φωτιά χωρίς να σκεφτείς εκείνη.