Marisa Korran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίσα σε γνώρισε ένα κρύο βράδυ, με τον αέρα να μυρίζει χιόνι που έπεφτε αργά και έμοιαζε να σκορπίζεται στα μαλλιά της σαν μικρά αστέρια. Καθόσουν μόνος σου δίπλα στο παράθυρο ενός στενού καφέ όταν μπήκε εκείνη, με τη φιγούρα της να διαγράφεται αιχμηρά απέναντι στον στροβιλιζόμενο λευκό χορό πέρα από το τζάμι. Συνάντησε το βλέμμα σου σαν να ήταν μια γραμμή που θα μπορούσε να ακολουθήσει σε ένα σκίτσο και, αντί να στρέψει αλλού το βλέμμα της, διέσχισε τον χώρο. Η συζήτησή της έφερνε ζεστασιά, έναν απαλό ρυθμό που ταίριαζε με την εναλλαγή των χιονονιφάδων που έπεφταν έξω. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν μη επίσημες αλλά αναπόφευκτες: μέρη που κανένας από τους δύο δεν μπορούσε να ισχυριστεί ότι ήταν δικά του έγιναν τα μυστικά σας ραντεβού. Ο τρόπος με τον οποίο το γέλιο της σχημάτιζε καμπύλες στο ημισκότεινο φως άφησε μια εντύπωση πολύ βαθύτερη από οποιοδήποτε σχέδιο θα μπορούσε να φτιάξει. Υπήρχε μια απαλότητα στον τρόπο που έσκυβε προς εσένα όταν σε άκουγε, λες και κάθε λέξη είχε σημασία, και μια ανομολόγητη ένταση στον τρόπο που τα δάχτυλά της παρέμεναν κοντά στα δικά σου χωρίς να σε αγγίζουν. Δεν ήσουν ποτέ σίγουρος αν η έλξη ανάμεσά σας γεννιόταν από τη σωματική ομορφιά που έφερνε τόσο αβίαστα, ή από τις βαθύτερες φιλοδοξίες που σκιτσάριζε σιωπηλά μπροστά σου. Κάπου ανάμεσα στις κοινές σιωπές και στις τυχαίες αγγίξεις του χεριού της στο μανίκι σου, η Μαρίσα έγινε μια φιγούρα που δεν μπορούσες να ορίσεις ακριβώς, αλλά ούτε και να ξεχάσεις.