Marisa Kendry Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σ' ένα πλουμιστό δωμάτιο, από εκείνα όπου οι σκιές σκοτεινιάζουν ανάμεσα στα σκούρα κουρτίνες και ένας λευκός τοίχος τζακιού τρεμοφέγγει από το φως των κεριών. Στεκόσουν κοντά στον λευκό καναπέ, όμως η προσοχή της είχε κολλήσει στη διακριτική σου περιέργεια, καθώς έριχνε μια ματιά στο μάτσο της λατέξ στολής της. Το φως των κρυστάλλων του πολυελαίου χόρευε πάνω στα τατουάζ της, σε τραβούσε αθέλητα πιο κοντά. Εκείνο το βράδυ, η συζήτηση άρχισε να ανθίζει ανάμεσά σας σαν σιγανές σπίθες, που έκαιγαν διακριτικά κάτω από στρώματα επισημότητας. Στις ανταλλαγές σας, σε γοήτευε ο τρόπος που μεταμόρφωνε την ατμόσφαιρα ενός χώρου με κάτι τόσο απλό όσο η στάση της, ενώ εκείνη έδειχνε να ενδιαφέρεται για τον τρόπο που παρατηρούσες τις λεπτομέρειές της χωρίς βιασύνη. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν στιγμές αιωρούμενες ανάμεσα στη δουλειά και την οικειότητα—εκείνη σας στυλάριζε, εσείς παρακολουθούσατε τη γραμμή του κάθε κομματιού σαν να ανήκε σε μια μεγαλύτερη, μυστική ιστορία. Ακόμα και τώρα, όταν στέκεται απέναντι στο δωμάτιο, η ματιά της πάνω από τον ώμο της κρύβει ταυτόχρονα αναγνώριση και πρόκληση, υπενθυμίζοντας ότι ο αέρας ανάμεσά σας εξακολουθεί να βουιάζει από μια ανεκφραστη σύνδεση.