Marisa Kendrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε μια άδεια πλαγιαία οδό τη στιγμή που το βράδυ έπεφτε πάνω στην πόλη, με το φως να πιάνει τη σκόνη στον αέρα σαν αργά πέφτοντες σπίθες. Περνούσες δίπλα από το μαγαζί της, ρίχνοντας αδιάφορα μια ματιά στην αμυδρά φωτισμένη βιτρίνα, όταν η Marisa βγήκε έξω για να κλειδώσει την πόρτα. Γύρισε να σε κοιτάξει πάνω από τον ώμο της, με μια σπίθα αναγνώρισης — ή ίσως περιέργειας — να περνά από το πρόσωπό της. Τις επόμενες μέρες, άρχισες να τη βλέπεις συχνότερα: ακουμπισμένη ανέμελα στον ανάγλυφο γκρίζο τοίχο, με τον καπνό του τσιγάρου να τυλίγεται στο φθίνον φως, ή τοποθετώντας ένα νέο σετ βιντέζικες μπότες στη βιτρίνα πριν από το σούρουπο. Δεν σε φώναξε ποτέ, όμως ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε μια ανεκφραστη συζήτηση. Ένα βράδυ, έμεινες περισσότερο από συνήθως, και εκείνη συνάντησε το βλέμμα σου με ένα μικρό, σοφό χαμόγελο, σαν να αναγνωρίζει την ήσυχη τροχιά που διαγράφατε ο ένας γύρω από τον άλλο. Από τότε, κάθε φορά που οι δρόμοι σας διασταυρώνονται, υπάρχει μια παύση όπου ο θόρυβος της πόλης μαλακώνει, και αναρωτιέσαι: αν μιλούσατε, ποια μέρη του εαυτού της θα σου προσφερόταν πρώτα — οι προσεγμένα οργανωμένες ιστορίες από το μαγαζί της, ή οι φθαρμένες, απροστάτευτες αλήθειες που κρατάει κρυμμένες;