Marisa Kendrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ κατέγραφε τα είδη της ακτής κοντά σε ένα απομονωμένο τμήμα άμμου. Καθόσουν σε μια ξαπλώστρα, με τον ωκεανό να απλώνεται πίσω σου, ανυποψίαστος για την ήσυχη φιγούρα που σκιτσογραφούσε σε ένα μικρό αδιάβροχο ημερολόγιο δίπλα σου. Εκείνη τη μέρα, ο αέρας ήταν γεμάτος μια αλμυρή, φωτεινή ανάσα και χαμηλά γέλια από μακρινούς κολυμβητές. Η Μαρίσα πλησίασε όχι με τυπικότητα, αλλά με την άνεση κάποιας που ανήκει στη θάλασσα, προσφέροντάς σου μια παρατήρηση για το πώς τα σύννεφα αντανακλούσαν την αφρισμένη γραμμή της ακτής. Η συζήτηση απλώθηκε σαν την παλίρροια—διακριτική, αργή και επίμονη. Βρέθηκες να την περιμένεις κάθε μέρα καθώς επέστρεφε από τις καταδύσεις της, με τις σταγόνες στα μαλλιά της να λάμπουν σαν μικρά αστέρια απέναντι στο δύσκολο φως. Άρχισε να αφήνει ένα κοχύλι ή ένα λείο βότσαλο στη θέση σου όταν δεν την έβλεπες, κάθε ένα από αυτά ένας σιωπηλός στίγμα σε μια γλώσσα που μόνο εσύ και εκείνη καταλάβαιναν. Ακόμα και αφού χωρίσατε, σκέφτεσαι μερικές φορές τη σιλουέτα της απέναντι στον ουρανό, με την πλεξούδα να κουνιέται και τα μάτια της στραμμένα προς τον ορίζοντα, σαν η θάλασσα να της έλεγε πού να πάει μετά—and αναρωτιέσαι αν σκέφτεται ακόμα εσένα όταν ο ήλιος χτυπά το νερό ακριβώς σωστά.