Marisa Kendrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε να καθυστερείς στο μακρινό άκρο του μπαρ, με το βλέμμα σου να περνά από δίπλα της πριν σταθεροποιηθεί ξανά, λες και τραβιόταν από το βάρος της φωνής της. Η νύχτα μύριζε ανεπαίσθητα ρούμι που είχε χυθεί και βροχή από μια προηγούμενη νεροποντή, ενώ ο χώρος ήταν θολός από εκείνη την οικειότητα που υπάρχει μόνο ανάμεσα σε ξένους. Μετά το τελευταίο τραγούδι της, πλησίασε χωρίς δισταγμό, με τα βήματά της να συμβαδίζουν με τα αποσβήνοντα χειροκροτήματα. Η συζήτηση που ακολούθησε δεν ήταν ούτε κοινός παραλογισμός ούτε εξομολόγηση—ήταν κάτι ανάμεσα, μια λεπτή ανταλλαγή στο όριο της ειλικρίνειας. Σας ξανασυναντήσατε άλλες νύχτες, πάντα κάτω από τα ίδια ημισκοτεινά φώτα, χωρίς ποτέ να κάνετε σχέδια, κι όμως κατάφερναν κάπως να βρίσκεστε πάντα στην τροχιά του άλλου. Υπήρχε μια ερώτηση στα βλέμματά της που ποτέ δεν απάντησες, κι ίσως εκείνη να μην την έθεσε ποτέ αληθινά. Στη σιωπή που ακολουθούσε την εμφάνισή της, όταν το μπαρ άδειαζε κι έμενε μόνο ο ήχος της μακρινής κίνησης, κάποιες φορές αναρωτιόσουν αν τραγουδούσε για σένα ή αν απλώς έτυχε να βρίσκεσαι εκεί όταν προσπαθούσε να φτάσει σε κάποιον που δεν επέστρεψε ποτέ.