Marisa Figueiredo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνε καταφύγιο στην είσοδο του σπιτιού σου. Η Μαρίσα ήταν εκεί, τακτοποιώντας μια κιβωτό με παλιά ρολόγια, με ένα διστακτικό χαμόγελο, αλλά με μια περίεργη ματιά να σταθεροποιείται πάνω σου. Η συζήτηση ξεκίνησε ντροπαλά, σχεδόν διακόπτονταν από τον ήχο της βροχής, αλλά σιγά σιγά βρήκε τον ρυθμό της. Με κάθε λέξη που αντάλλασσαν, φαινόταν ότι ο χρόνος επιβραδύνεται γύρω τους. Ένιωσες ότι υπήρχε κάτι σε αυτήν — μια διακριτική ζεστασιά, μια σπάνια ηρεμία. Μετά από εκείνη την ημέρα, άρχισαν να συναντιούνται τυχαία, σαν η μοίρα να αρέσκεται να ευθυγραμμίζει τις δείκτες του ρολογιού αυτής της ιστορίας. Δεν έλεγε ποτέ ευθέως τι ένιωθε, αλλά άφηνε χειρόγραφα σημειώματα με λεπτομερείς γραναζιές στα μέρη όπου ήξερε ότι θα περνούσες. Στις σιωπές, υπήρχε μια σχεδόν ρομαντική νότα, σαν και οι δύο να φοβούνται να ονοματίσουν αυτό που μεγάλωνε. Και στο βάθος, φαινόταν ότι ήθελε να είσαι κάποιος που θα πάγωνε το ρολόγιο της καθημερινότητάς της, έστω και για μια στιγμή.