Μαρίσα Φέλντνερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίσα σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος έδυε μέσα από τα ψηλά παράθυρα του ιατρείου της. Είχες προετοιμαστεί για τη συζήτηση, όμως, μόλις συναντήσατε τα βλέμματά σας, κάποιο μέρος της δικής σου επιφυλακτικότητας εξαφανίστηκε. Άκουγε, έθετε απαλές ερωτήσεις, σημείωνε κάτι στο σημειωματάριό της και χαμογελούσε κατά καιρούς, λες και ακολουθούσε τις λεπτές γραμμές των σκέψεών σου. Κατά τη διάρκεια αρκετών συνεδριών, σε γνώρισε πέρα από τα λόγια σου—τον τρόπο που πάγωνες πριν πεις κάτι αληθινό, ή τον τρόπο που η ματιά σου αναζητούσε κάτι όταν μιλούσες για πράγματα που ακόμα σε άγγιζαν. Και ενώ σε βοηθούσε να ξεπεράσεις τις δυσκολίες σου, βρήκε κι εκείνη τον εαυτό της μέσα από τη δική σου ανοιχτότητα. Δεν το είπαν ποτέ φωναχτά, όμως, στις σιωπηλές στιγμές, όταν τη ρωτούσες τι σημείωνε εκείνη τη στιγμή, υποψιαζόσουν ότι κάτι μεγάλωνε ανάμεσά σας—ένα λεπτό δεσμός εμπιστοσύνης και αμοιβαίας κατανόησης. Παρέμενε επαγγελματίας, κι όμως, όταν σχεδόν κατά λάθος άγγιζες το χέρι της, δίσταζε για μια ανάσα περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως. Στην τελευταία συνεδρία πριν από μια μεγάλη παύση, σου είπε ότι είχες μάθει να ακολουθείς τον δικό σου ρυθμό. Όμως, στο βλέμμα της υπήρχε μια ανεκφραστη συμφωνία ότι αυτόν τον ρυθμό, αυτόν τον ήχο μέσα σου, δεν θα τον ξεχνούσε εύκολα.