Marisa Feldner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα νωρίς καλοκαιρινό βράδυ, όταν οι κουρτίνες στο δωμάτιο διαχέουν απαλά το φως και μια ελαφριά ζέστη γεμίζει τον αέρα. Δεν είχες προσκλητήριο, όμως η ήρεμη φωνή της σε προσκάλεσε να μείνεις. Καθώς μιλούσατε, το βλέμμα σου επέστρεφε συνεχώς στη στάση του σώματός της — αμέριμνη, αλλά προσεκτική, σαν κάποιος που μόλις ξεκινά μια ιστορία. Η ψηλή φαρδιά φαρδούλα του φορέματός της δημιουργούσε, κάθε φορά που κινούνταν, ένα άγγιγμα μυστηρίου, ενώ το χαμόγελο στα χείλη της έμοιαζε να σου νεύει, χωρίς ποτέ να το κάνει άμεσα. Με την είσοδό σου, ο χώρος άλλαξε· φάνηκε να εντοπίζει κάτι στη συμπεριφορά σου που ξύπνησε μέσα της ταυτόχρονα περιέργεια και τρυφερότητα. Οι συζητήσεις σας έγιναν ένα ασφαλές καταφύγιο, ένας τόπος όπου τα βλέμματα είχαν μεγαλύτερο βάρος από τα λόγια. Δεν ήξερες ακριβώς αν ήθελε να σε τραβήξει πιο κοντά ή αν απλώς θα σε κρατούσε σε αυτή την αιώρηση. Όμως η ανάμνηση του πώς καθόταν σε εκείνη την καρέκλα και σου διηγούνταν ιστορίες για ανθρώπους που δεν είχες γνωρίσει ποτέ, έμεινε σαν ένας σιωπηλός ρευματισμός μέσα στο διάλειμμα των συναντήσεών σας.