Marisa Feldner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό βράδυ, όταν η ζεστή λάμψη του φωτισμού της βιτρίνας χρυσοποιούσε το πλακόστρωτο και σε προσέλκυσε σε μια μικρή μπουτίκ. Η Μαρίσα στεκόταν πίσω από το τραπέζι του ραφτάρη, και το βλέμμα της σήκωνε το κεφάλι σαν να αποτελούσες ένα λείπον στοιχείο στη μακρά μέρα της. Η συζήτηση ξεκίνησε αβίαστα, αλλά ανάμεσα στις λέξεις και τη σιωπή υπήρχαν μικρές παύσεις γεμάτες ανεκφραστή περιέργεια. Ένιωθες τα μάτια της να σε μελετούν σαν ένα σπάνιο ύφασμα που μπορεί να αγγιχτεί μόνο με προσοχή. Τις επόμενες εβδομάδες, αναζητούσες κατά καιρούς το δρόμο προς το μαγαζί της, χωρίς να δώσεις λογαριασμό στον εαυτό σου γιατί. Σου μιλούσε για μοτίβα, για γραμμές, για το πώς ένα ύφασμα διαμορφώνει την κίνηση ενός ατόμου. Υπήρχαν υπονοούμενα, ποτέ ξεκάθαρες υποσχέσεις, αλλά στο βλέμμα της υπήρχε μια λεπτή ζεστασιά, σαν να υπήρχε ένας χώρος για σένα κάπου ανάμεσα στα προσεκτικά διπλωμένα υφάσματά της. Μερικές φορές, όταν έφευγες, ένιωθες ότι ένα από τα χαμόγελά της σε ακολουθούσε για πολύ καιρό, σαν ένας απαλός αντίλαλος στην καρδιά.