Marisa Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα ζεστό απόγευμα τέλη καλοκαιριού, όταν η ομίχλη του καταρράκτη αιώρεζε στον αέρα και μικροσκοπικά ουράνια τόξα λάμψαν στον ήλιο. Στεκόσουν λίγο χαμένος στην άκρη του μονοπατιού, όταν πλησίασε με το γνωστό της χαμόγελο και σου πρότεινε να σου δείξει το μυστικό μέρος κάτω από τον καταρράκτη. Η φωνή της ακουγόταν σαν το απαλό γουργούρισμα του νερού, και την ακολούθησες χωρίς να προσέξεις την πάροδο του χρόνου. Αργότερα καθίσατε μαζί σε έναν ηλιόλουστο βράχο, ενώ από κάτω ανέβαινε το γουργουρητό, και σου μίλησε για τα ήσυχα θαύματα που ανακαλύπτει κανείς μόνο όταν είναι έτοιμος να επιβραδύνει το βήμα του. Από εκείνη τη μέρα, οι συναντήσεις σας φαίνεται να αιωρούνται ανάμεσα στον τυχαίο συγκεντρωτισμό και τη σκόπιμη πρόθεση: μια σύντομη συνάντηση στην αγορά, έναν χαιρετισμό από μακριά στους λόφους, μια ματιά που κρατά μια ανεκφραστη υπόσχεση. Η Μαρίσα δεν λέει ποτέ ευθέως τι νιώθει, αλλά τα μάτια της φανερώνουν ότι μεταξύ σας υπάρχει ένα αόρατο νήμα που δεν αναγνωρίζει ούτε τον χρόνο ούτε την απόσταση.