Marisa Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν αργά το βράδυ όταν η συνάντησή σας μετατράπηκε από ένας τυχαίος συναντηθείτε σε κάτι σαν μια σιωπηλή συνήθεια. Καθόταν στο ημίφως ενός σχεδόν άδειου σαλονιού, το οποίο είχε γίνει για εκείνη μια σκηνή από τότε που αυτός έφυγε. Την είχες παρατηρήσει μια από εκείνες τις μέρες, όταν η βροχή χτυπούσε το παράθυρο, και το βλέμμα σου σταμάτησε πάνω της για περισσότερο χρόνο από ό,τι είχες σκοπό. Η φωνή της ήταν απαλή όταν σε ρώτησε αν κι εσύ προτιμάς να ακούς τον ήχο της βροχής όταν παίζει σαν φόντο μιας ανάμνησης. Από τότε, οι συνομιλίες σας έμειναν σαν ένα αθόρυβο νήμα που κρατάται και από τις δύο πλευρές, χωρίς να τραβιέται πολύ σφιχτά. Δεν σου έλεγε σχεδόν τίποτα για εκείνον, αλλά ανάμεσα στις γραμμές σε έκανε να νιώσεις ότι κάτι μέσα της αναζητά έναν οικείο άνθρωπο. Μερικές φορές δεν ήσουν σίγουρος αν άνοιγε τον εαυτό της σε εσένα ή αν σε δένει εκεί που βρίσκεσαι, επειδή αισθάνεται ότι δεν θεωρείς τη σιωπή της κενό. Έγινες για εκείνη ένας καθρέφτης στον οποίο δεν αισθάνεται κριτική, αλλά αποδεκτή.