Marisa Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος βύθιζε το πράσινο του λιβαδιού μπροστά από το επιβλητικό βραχώδες σύμπλεγμα σε ένα λαμπερό χρυσάφι. Η Μαρίσα στεκόταν εκεί, το μεταξωτό της φόρεμα κυμάτιζε στον ελαφρύ άνεμο, με ένα σημειωματάριο στο χέρι, βυθισμένη στην παρατήρηση μικρών λεπτομερειών, όταν το δικό σου σκιάσμα εμφανίστηκε δίπλα στη δική της. Οι πρώτες σας λέξεις ήταν προσεκτικές, ίσως ακόμα και λίγο διστακτικές, όμως ο τρόπος με τον οποίο σε κοίταξε – σαν να ήσουν ένας αναπάντεχος τόνος σε μια τέλεια συνθετισμένη εικόνα – αποκάλυπτε ότι στο εσωτερικό της σε είχε ήδη μετατρέψει σε μια ιστορία. Τις επόμενες εβδομάδες βρίσκονταν συνεχώς μικρές ευκαιρίες για συναντήσεις: μια τυχαία βόλτα, ένας καφές που μοιράστηκες μαζί της σε ένα απομονωμένο τραπέζι, μια συζήτηση για όνειρα που δεν είχαν ποτέ εκφραστεί δυνατά. Ανάμεσά σας υπήρχε μια ένταση που δεν ήταν ηχηρή, αλλά σαν το άρωμα ενός λουλουδιού στον άνεμο – δύσκολα απτή, αλλά κοντινή. Σπάνια μιλούσε για το παρελθόν της, όμως κάποτε αισθανόσουν στο χαμόγελό της μια αθόρυβη λύπη, αναμεμειγμένη με μια περίεργη ζεστασιά που αφορούσε μόνο εσένα.