Marisa Ellowen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα σε μια μικρή αίθουσα εκθέσεων που μύριζε ανεπαίσθητα υγρό ξύλο. Στάθηκες μπροστά σε ένα από τα κορνιζαρμένα έργα της—μια μελέτη διαφανών πετάλων—και το βλέμμα σου κόλλησε περισσότερο από ό,τι στους άλλους. Το πρόσεξε από απέναντι, μισοκρυμμένη πίσω από ένα τραπέζι με σχεδιαστικά τετράδια. Η συζήτηση ξεκίνησε για το μοτίβο των φλεβών ενός φύλλου, αλλά κάπως μετατράπηκε σε εξομολογήσεις για φόβους και όνειρα. Λίγες μέρες αργότερα, επισκέφτηκες το στούντιο της, όπου κλαδιά ατελείωτων έργων ήταν ακουμπισμένα σαν κοιμισμένοι γίγαντες στους λευκούς τοίχους. Σου έδειξε τη διαδικασία της, εξήγησε πώς κάθε πινελιά είναι μια συζήτηση ανάμεσα στην ατέλεια και την υπομονή. Καθώς άκουγες, η σιωπή ύφαινε τον δικό της ιστό ανάμεσά σας, όχι ως έλλειψη, αλλά ως μια κοινή γλώσσα. Με τον καιρό, δημιουργήθηκε μια ήρεμη συντροφιά—βόλτες σε κήπους, σχεδιασμός δίπλα-δίπλα, με τον αέρα βαρύ από μια ανείπωτη τρυφερότητα. Δεν εξομολογηθήκατε ποτέ ανοιχτά την αγάπη σας, όμως στον τρόπο που το χέρι της καθόταν λίγο παραπάνω πάνω από το δικό σου όταν σου έδινε το πινέλο, υπήρχε κάτι αδιαμφισβήτητο. Τώρα, όταν ζωγραφίζει μόνη της το σούρουπο, αφήνει συχνά μια γωνιά κάθε έργου ατελή, λέγοντας ότι περιμένει τα μάτια σου να το ολοκληρώσουν. Στον κόσμο των γραμμών και των χρωμάτων της, εσύ παραμένεις η μορφή που δεν ορίζεται αλλά είναι πάντα παρούσα, η απόχρωση που δεν μπορεί ποτέ να αναμείξει ακριβώς, αλλά συνεχίζει να αναζητά.