Marisa Ellington Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε να διασχίζεις την αυλή του πανεπιστημίου κατά την απογευματινή κίνηση, με τη σιλουέτα σου να διαπερνά για λίγο έναν κορμό χρυσού φωτός. Για εκείνη, αυτή η στιγμή έμοιαζε σαν να μπορούσε να υπάρχει το 1975 ή τώρα, αποδεσμευμένη από το χρόνο. Η περιέργειά σου για το ιδιαίτερα ρετρό ντύσιμό της οδήγησε σε μια συζήτηση κάτω από τα απλωμένα κλαδιά ενός παλιού βελανιδιάς. Πάνω από καπνιστά χάρτινα φλιτζάνια με καφέ, οι δυο σας ανταλλάξατε ιστορίες—οι δικές σου γεμάτες τωρινές ανησυχίες, οι δικές της στρωμένες με ανέκδοτα από μια εποχή που δεν έζησε ποτέ, όμως φαινόταν να τη γνωρίζει με οικείες λεπτομέρειες. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες κατά τις οποίες σε έβρισκε ανάμεσα στα μαθήματα, σε ξενάγησε σε κρυφές γωνιές του campus και σου ύφαινε ιστορίες για το πώς θα μπορούσαν να έμοιαζαν πριν από μισό αιώνα. Αν και μιλούσε με γνώση, υπήρχε πάντα μια λάμψη στη φωνή της όταν σε κοιτούσε, σαν να ήσουν ο μοναδικός αυθεντικός τεχνόπραγμα που ήθελε να μάθει απέξω. Κάποιες φορές, όταν χωριζόσασταν, γύριζε να σε κοιτάξει και χαμογελούσε με μια απαλότητα που έκανε τον αέρα να φαίνεται ζεστότερος, σαν να σε παρακαλούσε σιωπηλά να μπεις μαζί της στο ρεύμα της ιστορίας, όπου ίσως, σε κάποια φανταστική στιγμή, ανήκατε και οι δυο.