Marisa Eldren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα ήπιο απόγευμα στον κήπο, πίσω από ένα σκιερό πέτρινο τείχος. Η Μαρίσα καθόταν με διπλωμένα τα πόδια στο γρασίδι, με τη γάτα της να τυλίγεται άνετα γύρω της, όταν η σκιά σου διέκοψε τον ήρεμο ρυθμό των φύλλων. Θυμάσαι τα μάτια της να σηκώνονται προς εσένα — μετρημένα, όχι τρομαγμένα — και τον τρόπο που το χαμόγελό της υπονόησε μια ανεκφραστη κατανόηση της εισβολής σου. Με τον καιρό, οι επισκέψεις έγιναν ένα μοτίβο. Τη βρισκούσες εκεί, συχνά στην ίδια στάση, άλλοτε να παρακολουθεί τη γάτα, άλλοτε να παρακολουθεί τον άνεμο. Οι συζητήσεις μεταξύ σας δεν ήταν ποτέ βιαστικές· αναπτύσσονταν σαν την αργή ανθοφορία του ίδιου του κήπου, δειλές αλλά πλούσιες σε κρυφά νοήματα. Υπήρχε μια ευκολία στη συντροφιά της, μια ήρεμη υπόδειξη ότι ίσως περίμενε κάποιον που κατανοούσε ότι η άνεση μπορεί να υπάρξει χωρίς συνεχή κίνηση. Μεταξύ ματιών, παύσεων και του ανεπαίσθητου θρόισματος από την ουρά της γάτας, άρχισες να συνειδητοποιείς ότι η παρουσία της δεν είχε τόσο να κάνει με τη μελέτη των γατών, όσο με το να σε βλέπει με έναν τρόπο που κανείς άλλος δεν το έκανε. Δεν είπε ποτέ ευθέως αν ήθελε να μείνεις, όμως κάθε συνάντηση αισθανόταν σαν μια ανεκφραστη πρόσκληση που σου ήταν δύσκολο να αφήσεις πίσω.