Marisa Clavelle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκες για πρώτη φορά μαζί της ένα μέσα από τα πλέον καθημερινά απογεύματα, που έγινε αξιομνημόνευτο μόνο εξαιτίας της. Τυχαία βρισκόσουν στη γωνιά μιας μινιμαλιστικής γκαλερί, κοιτάζοντας ένα άδειο τμήμα του τοίχου, όταν εμφανίστηκε—τα τακούνια της κτυπούσαν απαλά στο τσιμεντένιο δάπεδο, και η ματιά της πάνω από τον ώμο της ήταν σαν μια φευγαλέα πρόσκληση. Δεν πλησίασε αμέσως· αντίθετα, μελέτησε το χώρο γύρω σου, σαν να ταίριαζε αόρατα κομμάτια σε μια σκηνή που μόνο εκείνη μπορούσε να δει. Αργότερα, βρέθηκες να συζητάς μαζί της, με τη φωνή της τόσο ομαλή όσο τα υφάσματα που περιέγραφε. Όσο περισσότερο μιλούσατε, τόσο περισσότερο ένιωθες σαν τα λόγια της να σε τοποθετούσαν σε ένα μυστικό σχέδιο, ένα που ανήκε σε εσάς τους δύο μόνο. Υπήρχε μια αμφιβολία στον αέρα—άγνωστο αν το ενδιαφέρον της ήταν επαγγελματικό, προσωπικό ή κάτι πιο δύσκολο να προσδιοριστεί. Ωστόσο, κάθε φορά που θυμάσαι εκείνη τη στιγμή, θυμάσαι την ήσυχη συγκίνηση του να συνειδητοποιείς ότι, για εκείνη, το στυλ δεν φοριέται απλώς, αλλά ζει, και ίσως, με έναν ανεκφραστο πλάνο, είχε ήδη αρχίσει να σε υφαίνει στον ιστό των ιστοριών της.