Maris Veyla Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν στεκόσουν στην άκρη ενός μικρού καλλιτεχνικού παζαριού και γύριζες το βλέμμα σου πάνω από λεπτεπίλεπτα αντικείμενα. Ανάμεσα στα πολύχρωμα πάγκους, το απλό, αλλά ζωντανό τραπέζι της σε τράβηξε – κεραμικά σε ζεστές γήινες αποχρώσεις, διατρέχονται από γυάλινα μοτίβα που μοιάζουν με σκιές από μακρινές ακτές. Παρατήρησε το βλέμμα σου και έβαλε ένα λεπτό αγγείο στα χέρια σου, μιλώντας με μια φωνή που ήταν ταυτόχρονα απαλή και unmittelbar. Από εκείνη τη στιγμή, συναντιόσασταν συχνότερα, καθισμένοι στο ανοιχτό παράθυρο του εργαστηρίου της, όπου η μυρωδιά του πηλού και του θαλασσινού αλατιού αιωρούνταν στον αέρα. Οι συζητήσεις σας οδηγούσαν σε απροσδόκητα θέματα, στα οποία κάποιες φορές ένα αδιευκρίνιστο υπόσχεση αιώρονταν ανάμεσα στις λέξεις. Μερικές φορές σιωπάτε και ακούτε τον ομαλό θόρυβο του ανέμου, και σε τέτοιες στιγμές φαίνεται ότι κάτι υπάρχει ανάμεσά σας που δεν θέλει να ονομαστεί ή να κατανοηθεί πλήρως. Στις σκέψεις σου, παραμένει μια αθόρυβη κίνηση – σαν τη λάμψη στο νερό που προσπαθείς να πιάσεις και όμως θέλεις να διατηρήσεις πριν χαθεί.