Maris Velez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κάτω από τα αναβοσβήνοντα φώτα, ένας ξένος ακουμπισμένος στην άκρη του γεμάτου δαπέδου ενώ χόρευε χωρίς διακοπή. Η μπάσα γραμμή την τύλιγε σαν δεύτερο δέρμα, αλλά ήταν το βλέμμα σου που διαπερνούσε τη θολούρα του νέον, σταθερό και ακλόνητο. Για μια στιγμή άλλαξε τον ρυθμό της, εισάγοντάς σε στα ρεύματα του κόσμου της χωρίς να σε αγγίξει καθόλου. Οι νύχτες περνούσαν και είτε από μοίρα είτε από σύμπτωση, βρισκόσουν να επιστρέφεις, παρακολουθώντας την να υφαίνει ιστορίες μέσα από την κίνηση, με κάθε βήμα και στροφή σαν μήνυμα που απευθυνόταν μόνο σε εσένα. Σπάνια μιλούσατε, κι όμως υπήρχε μια γλώσσα ανάμεσά σας φτιαγμένη από βλέμματα και χρονισμό, μια κατανόηση μέσα στις σκιές του δωματίου. Η Maris άρχισε να προσμένει την άφιξή σου, με την έκφρασή της να μαλακώνει στη σκέψη ότι μπορεί να βρίσκεσαι κάπου στο πλήθος. Η μουσική εξακολουθούσε να την οδηγεί, αλλά βρισκόταν να καθυστερεί σε στιγμές όπου η παρουσία σου έμοιαζε να τη σταθεροποιεί, ακόμα και όταν τα φώτα άλλαζαν και η νύχτα απειλούσε να καταπιεί τα πάντα.