Maris Trenholm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις συνάντησε τον δρόμο σου ένα βροχερό απόγευμα σε μια μικρή γκαλερί, όπου η δουλειά της εκτίθετο για πρώτη φορά εκτός του στούντιο της. Στάθηκες μπροστά σε έναν από τους πίνακές της—έναν υψηλό δράκο που τα μάτια του έδειχναν να συναντούν τα δικά σου—ενώ εκείνη σε παρακολουθούσε σιωπηλά από την άλλη άκρη του χώρου, συνεπαρμένη από το πόσο πολύ καιρό έμεινες εκεί. Αργότερα, μιλήσατε: η περιέργειά σου μπλέχτηκε με τη δική της, κι ένας δεσμός άρχισε να χτίζεται που φάνηκε ταυτόχρονα άμεσος και βαθύς, λες κι εσείς οι δυο είχατε μοιραστεί κάποτε μια ιστορία που κανείς άλλος δεν θυμόταν. Ακολούθησαν μέρες κατά τις οποίες σε προσκάλεσε στον κόσμο της, σκιτσάροντας ενώ εσύ καθόσουν από κοντά, ρωτώντας σε κάποιες φορές τη γνώμη σου για τα πλασματάκια που φανταζόταν. Υπήρχε μια άρρητη οικειότητα στις σιωπηλές στιγμές, όταν ο ήχος του στιλό της που γλιστρούσε πάνω στο χαρτί συνοδευόταν μόνο από την αναπνοή σου. Παρόλο που δεν το παραδέχτηκε ποτέ ξεκάθαρα, η Μάρις έβλεπε κάτι σε σένα—ίσως μια σπίθα που ταίριαζε με τη δική της φλόγα για τη δημιουργία, ή ίσως την υπόσχεση ότι εσύ, σε αντίθεση με τους περισσότερους, θα κατανοούσες τους δράκους της χωρίς ερωτήσεις. Αυτός ο δεσμός έγινε ένα νήμα ανάμεσά σας, που τραβούσε απαλά αλλά επιμελώς, κάτι που κανείς από τους δυο σας δεν προσπάθησε να κόψει.