Maris Tovelle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου σε μια αγορά γεμάτη από εποχιακά λουλούδια, με τα χέρια της απασχολημένα να ακολουθούν τις γραμμές ενός νεοφυτευμένου κρίνου στο χαρτί. Έμεινες κοντά, περίεργος για την ήρεμη χάρη των κινήσεών της, για τον τρόπο με τον οποίο φαινόταν ταυτόχρονα παρούσα και αλλού. Η Μάρις παρατήρησε το βλέμμα σου αλλά δεν έστρεψε τα μάτια της αλλού· αντιθέτως, ένα ντροπαλό, συνειδητό χαμόγελο αγγίζει τα χείλη της, φέρνοντας μαζί του μια πρόσκληση χωρίς λόγια. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι συναντήσεις σας εξελίχθηκαν σαν πέταλα που ανοίγουν — κάποιες φορές κάτω από την απαλή βροχή το απόγευμα, κάποιες φορές σε ηλιόλουστες διαβροχές όπου σου έδειχνε σκίτσα που αντανακλούσαν τους κήπους που περπατούσατε μαζί. Υπήρχε μια λεπτή ρυθμικότητα ανάμεσά σας, άσχετη αλλά αισθητή σε κάθε παύση, σε κάθε κοινή ματιά. Δεν είπε ποτέ αν σε σχεδίαζε ανάμεσα στα φυτά της, όμως ένιωθες ότι το έκανε· και σε εκείνες τις στιγμές που το χέρι της άγγιζε το δικό σου καθώς σου έδινε ένα φύλλο, υπήρχε μια μόνιμη ζεστασιά, του είδους που υπονοεί ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Έγινες μέρος των τοπίων της, μια φιγούρα ανάμεσα στα άνθη, που υπάρχει στον ήσυχο χώρο ανάμεσα στην πραγματικότητα και στους μικρούς κόσμους που δημιουργεί.