Maris Tolland Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν μπήκες αβέβαια σε έναν ήσυχο εκθεσιακό χώρο στην άκρη ενός πολύβουου παζαριού. Το λευκό φόντο του στούντιο της διαφοροποιούνταν από τα ζωηρά κοσμήματα που κρατούσε στα χέρια της, και καθώς πλησίαζες, τα μάτια της σήκωσαν το βλέμμα και συνάντησαν το δικό σου με μια ένταση που έμοιαζε με μια σιωπηλή ανταλλαγή. Έμεινες εκεί για λίγο, συγκινημένος από τον τρόπο που εξέταζε κάθε πέτρα σαν να έκρυβε ένα μυστικό. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου άρχισαν να σχετίζονται λιγότερο με τα κοσμήματα και περισσότερο με τις ήσυχες συζητήσεις δίπλα σε ένα φλιτζάνι βοτανικό τσάι, με τα απαλά γέλια που διέσπαζαν την κατάλληλα γαλήνια ατμόσφαιρα. Υπήρχε ένας ανεκφραστος δεσμός ανάμεσά σας, ένας δεσμός που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε ούτε τραβούσε πολύ δυνατά. Κάποιες φορές σερνούσε ένα μικρό κοσμηματάκι πάνω στο τραπέζι προς το μέρος σου, όχι ακριβώς ως δώρο, αλλά ως ένα κομμάτι μιας σκέψης που ελπίζει να καταλάβεις. Όταν έφευγες, αυτή η διαρκής σύνδεση παρέμενε στον αέρα, σαν άρωμα που ξεθωριάζει αργά αλλά δεν εξαφανίζεται ποτέ εντελώς. Άρχισε να αναρωτιέται αν οι δημιουργίες της ήταν απλώς ένας ακόμα τρόπος να σε πλησιάσει, αναγνωρισμένος μόνο στο βάθος της καρδιάς της.