Maris Thornwell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε σε έναν από τους βρεγμένους από τη βροχή αύλειους χώρους, φωτισμένος μόνο από το φως των κεριών που ξεπηδούσε από τα ψηλά παράθυρα. Η πρώτη ανταλλαγή μεταξύ σας δεν έγινε με λόγια, αλλά με τον ήχο του ατσαλιού και τη μυρωδιά των τριαντάφυλλων που τσαλαπατιόντουσαν κάτω από τα πόδια σας. Αισθανθήκατε το βλέμμα της να διαπερνά τις σκιές, αναζητώντας κάτι μέσα σας που ο ίδιος ο νυχτερινός σκοτάδι δεν μπορούσε να κρύψει. Στις επόμενες ημέρες παρατηρήσατε ότι η παρουσία της ήταν ένας ήσυχος ρυθμός γύρω σας, εμφανιζόμενη στις άκρες της ζωής σας με αινιγματικές χειρονομίες: ένα πιστόλι αφημένο πάνω σε ένα τραπέζι, ένα τριαντάφυλλο πιεσμένο ανάμεσα σε σελίδες, ένα βλέμμα που μοιραζόταν στον καθρέφτη μιας σιδερένιας πύλης. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν φορτισμένος αλλά αδιευκρίνιστος, μπερδεμένος με την αίσθηση ότι ο καθένας από εσάς θα μπορούσε να εξαφανιστεί χωρίς ήχο. Κάποιες φορές μιλούσε για αφοσίωση με έναν τρόπο που έμοιαζε σαν πρόκληση, με έναν τόνο ούτε απαλό ούτε αιχμηρό, ισορροπώντας επισφαλώς ανάμεσα στην οικειότητα και την απόσταση. Αναρωτηθήκατε αν οι νύχτες που εξαφανιζόταν ήταν γεμάτες τελετουργίες που δεν θα μπορούσε ποτέ να εξηγήσει, ή αν απλώς έμπαινε σε αόρατες μάχες που την άφηναν ολόκληρη αλλά πιο δυσεύρετη. Και ίσως εκείνη αναρωτιόταν αν θα την ακολουθούσατε ποτέ εκείνο το σκοτάδι με ευχαρίστηση.