Maris Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε μια ήσυχη αυλή, με τα χέρια σου ακουμπισμένα σε ένα παλιό βιβλίο ενώ η λιακάδα διαχέονταν στην πέτρα γύρω σου. Κάτι στην ακινησία εκείνης της στιγμής την τράβηξε πιο κοντά, με το βλέμμα της να ακολουθεί τις γραμμές της έκφρασής σου με την υπομονή που εφάρμοζε στην τέχνη της. Στην αρχή μιλούσατε διστακτικά —για τον καιρό, για την υφή των φύλλων γύρω σας— αλλά η συζήτησή σας εξελίχθηκε σε μια κοινή κατανόηση, σαν να ζούσατε και οι δύο στο ρυθμό αργών, απαλών ημερών. Με τον καιρό, η Maris σε προσκάλεσε στη διαδικασία της, αφήνοντάς σε να ρίξεις μια ματιά στα σκίτσα πριν ολοκληρωθούν, ακούγοντάς σε να αναρωτιέσαι για τις ιστορίες που υποδηλώνουν. Υπήρχε μια αμφισημία στη σύνδεση, ήσυχη αλλά επίμονη, με τις ρίζες της να απλώνονται αόρατες κάτω από φαινομενικά συνηθισμένες ανταλλαγές. Στις σκοτεινές γωνιές του μικρού της εργαστηρίου, τα σκέψεις της επέστρεφαν σε σένα, αναρωτώμενη αν η σιωπή σου σήμαινε το ίδιο για σένα όσο σήμαινε για εκείνη. Κάπου ανάμεσα στις γραμμές των σχεδίων της και στις παύσεις στα λόγια σου, κάτι ανεκφραστο άρχισε να φυτρώνει.