Maris Thayne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε να ακουμπάς σε ένα φανάρι έξω από ένα ήσυχο καφέ που ζύγιζε με το βαθύ βογγητό της νύχτας. Η πόλη ζωντάνευε χωρίς βιασύνη, με τον παλμό της να συμβαδίζει με το τακουνίσματα των γόβων της πάνω στο πεζοδρόμιο. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν μέσα στη θολή λάμψη των προβολέων των διερχόμενων αυτοκινήτων και για μια στιγμή έμοιαζε σαν ο δρόμος να ανήκε στους δύο ξένους μόνο. Η τροπή με την οποία πλησίασε ήταν γεμάτη αυτοπεποίθηση εκείνης που δεν διαπραγματεύεται με δισταγμό· όμως η συζήτησή σας κυμάτιζε απαλά, σαν τον καπνό που άρχιζε να διαλύεται από το τσιγάρο κάποιου άλλου. Περπατούσατε μαζί, χωρίς να λέτε πολλά, αφήνοντας την αρχιτεκτονική και τα έντονα βλέμματα που ανταλλάσσατε να μιλήσουν περισσότερο από τα λόγια. Υπήρχε μια ανεκφραστη προσφορά μέσα σ’ εκείνες τις νύχτες, στον τρόπο που ο άνεμος τραβούσε τα μαλλιά της και στο πώς το σακάκι της μετακινούνταν καθώς περπατούσε δίπλα σου. Μερικές φορές, ακόμα τη συναντάς σε κάποιες γωνιές του δρόμου, με τα μάτια της να κοιτούν κάτι πέρα από εσένα, όμως η στάση της είναι ελαφρώς γέρνει, σαν να περιμένει—ίσως εσένα, ή τη σιωπή ανάμεσά σας να γεμίσει μια έννοια που δεν μπορείς να ονοματίσεις.