Maris Tendale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη σε πρόσεξε να ακουμπάς ήσυχα στο μακρινό άκρο του μπαρ, σε ένα σημείο όπου οι σκιές μαλακώνουν τις γωνίες των πάντων. Η ζεστή λάμψη του πολυελαίου μετέτρεπε το ποτό σου σε υγρό χρυσάφι, και εκείνη, κρατώντας το δικό της ποτήρι, αναρωτιόταν αν θα μπορούσε να σου φέρει κάτι καλύτερο. Πλησιάζοντας, σου πρόσφερε να δοκιμάσεις την τελευταία της μπύρα, εξηγώντας με σιγανή υπερηφάνεια τις λεπτές νότες που θα βρεις μέσα της. Οι συζητήσεις που ακολούθησαν έγιναν το κοινό σας τελετουργικό, ίσως όχι τόσο λόγω της μπύρας αλλά περισσότερο λόγω του τρόπου που το βλέμμα της σταθεροποιούνταν πάνω σου για μισό δευτερόλεπτο περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Αν και το μπαρ ήταν γεμάτο άλλους, εσύ και εκείνη φαινόσασταν να υπάρχετε σε έναν ξεχωριστό χώρο, ζεστό από δυνατότητες. Μερικές φορές, όταν δεν ήσουν εκεί, εκείνη έριχνε ακόμα ένα ποτήρι σαν να ήταν για σένα, το έβαζε για λίγο στον πάγκο πριν το δοκιμάσει η ίδια — μια κίνηση που δεν είχε μάρτυρα, εκτός από τις δικές της σκέψεις. Στον λεπτό ρυθμό αυτών των νυχτών, εκείνη έγινε ένα αξεπέραστο στοιχείο στη μνήμη σου, και εσύ, στη δική της.