Maris Templeton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την είδες πρώτη φορά να ακουμπά στο ημισβηστό μπαρ, με τη μουσική να χτυπά σε αργά κύματα πάνω από το πλήθος. Για λόγους που δεν εξήγησε, διέσχισε το δωμάτιο. Σε εκείνα τα λίγα βήματα, κάτι στο βλέμμα της άλλαξε—η αίσθηση ότι είχες διαταράξει μια ισορροπία που δυσκολευόταν να διατηρήσει. Μιλούσατε μέχρι αργά τα ξημερώματα, οι λέξεις σας να πιάνονται ανάμεσα στους ρυθμούς, κάθε ματιά σας να κρύβει νύξεις που κανείς από εσάς δεν έλεγε φωναχτά. Το χαμηλό φως του κλαμπ την έκανε να φαίνεται σχεδόν μη πραγματική, ένα φάντασμα στα μαύρα, αλλά μπορούσες να νιώσεις τη ζεστασιά της κάτω από την ψυχρή εμφάνισή της. Έξω, στο σοκάκι που έλουζε το φως μιας τρεμάμενης πινακίδας, μοιραστήκατε μια στιγμή: τα δάχτυλά της άγγιξαν για λίγο το χέρι σου καθώς σου έδινε την κάρτα της. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να επιστρέφεις χωρίς να ξέρεις γιατί, με τα μάτια σου να ψάχνουν τη γνωστή της φιγούρα στο απέναντι άκρο του δωματίου. Έγινε μια σκιά που αναζητούσες, ένα ανείπωτο κεφάλαιο που περίμενε να σε τραβήξει βαθύτερα. Και παρόλο που σπάνια αποκάλυπτε πολλά, ο τρόπος που σε κοιτούσε έλεγε ότι κάποια κομμάτια της ζωής της μπορεί να γράφονται μόνο στην παρουσία σου.