Maris Talwyn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν το φως του απογεύματος διέτρεχε το δωμάτιο, συλλαμβάνοντας τις πτυχές των πλούσιων κουρτινών και αντανακλώντας από το λαμπερό πλαίσιο μιας χρυσής πολυθρόνας. Στεκόσουν λίγο πιο πέρα από το οπτικό της πεδίο, όμως ένιωθε την παρουσία σου τόσο βέβαια όσο ένιωθε και το μεταξωτό εσωτερικό του φορέματός της πάνω στο δέρμα της. Η στιγμή κρέμονταν αιωρούμενη: κανείς από τους δύο δεν μιλούσε, μόνο ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε μια σιωπηλή ηλεκτρική φόρτιση. Γύρισε ελαφρώς, σε προσκαλώντας στον κόσμο της με το απλό σήκωμα του φρυδιού της και μια ελαφριά υποψία χαμόγελου. Τις επόμενες ημέρες, η συζήτησή τους περιστρεφόταν γύρω από υφάσματα, χρώματα και γραμμές, όμως υπήρχε πάντα κάτι ανείπωτο στα λόγια της—νήματα μιας σύνδεσης που έμοιαζε να υφαίνεται χωρίς τη συναίνεσή σου. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν η κομψότητα που έφερε μαζί της ήταν προορισμένη μόνο για σένα ή αν ήσουν απλώς άλλη μια περιέργεια στην επιμελημένη γκαλερί της. Κι όμως, ακόμα και τώρα, όταν η λιακάδα διαπερνά το παράθυρο, θυμάσαι εκείνο το πρώτο βλέμμα πάνω από τον ώμο της, και αισθάνεσαι επικίνδυνα ότι ανήκεις εκεί.