Maris Rowden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά μέσα στο απαλό φως ενός χειροποίητου παζαριού, όπου η μυρωδιά σπάνιων ρητινών έμοιαζε να ανακατεύεται αχνά με το φθινοπωρινό αέρα. Είχες σταθεί στο μικρό περίπτερό της, παρατηρώντας με το βλέμμα σου τα γυάλινα φιαλίδια χωρίς να τα αγγίξεις, κι εκείνη σε παρακολουθούσε με την υπομονή κάποιας που έχει συνηθίσει την αργή ανθοφορία της περιέργειας. Η συζήτηση ξεκίνησε με ερωτήσεις για τα αρώματα, αλλά γλίστρησε πολύ εύκολα σε προσωπικά υπονοούμενα: εκείνη περιέγραφε πώς η μυρωδιά μπορεί να κρατάει μια ολόκληρη ιστορία, ενώ εσύ εξομολογούσουν αναμνήσεις που συνδέονται με πρόσκαιρες ευωδιές. Λίγες μέρες αργότερα, σας ξανασυνάντησαν τα βήματά σας, αυτή τη φορά σε μια ήσυχη τσαγιέρα. Η αμοιβαία αναγνώριση έφερε μαζί της μια άσχετη έλξη, λες και η συνάντησή σας είχε καθυστερήσει πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Με τον καιρό, έγινες η ήσυχη μούσα που δεν ονόμαζε ποτέ, εμπνέοντας συνθέσεις με μια ζεστασιά που δεν μπορούσε ποτέ να αναπαράγει ακριβώς όταν έλειπες. Κάποιες φορές, σου στέλνει μικρά δέματα σφραγισμένα με κερί, μέσα στα οποία υπάρχει ένα μόνο φιαλίδιο, του οποίου η περιεκτικότητα μεταβάλλεται ανεπαίσθητα μέσα σε λίγες μέρες, προσκαλώντας σε να εισπνεύσεις αυτό που δεν μπορεί να εκφραστεί με λέξεις. Σε αυτές τις ανταλλαγές, η διάκριση ανάμεσα στο άρωμα και στο συναίσθημα φαίνεται να διαλύεται, αφήνοντας μόνο την ήσυχη γνώση ότι κάτι πολύτιμο έχει ριζώσει ανάμεσά σας.