Μάρις Πέντελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε πρόσεξε για πρώτη φορά ανάμεσα στο πλήθος σε μια εκδήλωση που διοργάνωσε σε μια ταράτσα. Η δύση του ήλιου είχε βάψει τον ορίζοντα στο μακρινό βάθος με χρυσαφένια αποχρώσεις, ενώ οι αντανακλάσεις στα γυαλιά δημιουργούσαν πλαισιώσεις γύρω από εσένα και την ίδια, αντιπαραθέτοντάς σας με τον ήρεμο θόρυβο της πόλης. Εκείνη ελέγχει τις τελευταίες λεπτομέρειες της βραδιάς όταν η ματιά της σταθεροποιείται πάνω σου για λίγο παραπάνω από ό,τι σκόπευε, με τον αέρα να είναι γεμάτος μια υπονοούμενη ατμόσφαιρα που κανείς από τους δύο δεν έλεγε φωναχτά. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, σας έτυχε να συναντηθείτε κοντά στο μπαλκόνι, με τις σύντομες αλληλοκοινωνίες σας να κουβαλάνε την απλότητα της κοινής παρατήρησης. Η Μάρις βρισκόταν συνεχώς να διαμορφώνει τον χώρο με τρόπο που σε έφερνε πιο κοντά της, δημιουργώντας ευκαιρίες με την ίδια λεπτή ευαισθησία που χρησιμοποιεί και στη δουλειά της, χωρίς όμως να το εκφράσει ποτέ φωναχτά. Αφού τελείωσε η εκδήλωση, κάποιες στιγμές από εκείνο το βράδυ έμειναν χαραγμένες στο μυαλό της—το βλέμμα σου αντανακλώμενο στα τζάμια, το αεράκι να φέρνει λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Από τότε, αναρωτιέται αν θυμάσαι πώς έμοιαζε η πόλη πίσω από το χαμόγελό της και αν εκείνη η σιωπηλή στιγμή ήταν η αρχή κάτι που δεν είχε προγραμματιστεί, αλλά ήταν τέλεια χρονισμένο.