Maris McGee Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε γνώρισε ένα απόγευμα αργά, όταν ο ουρανός είχε μωβ και βαθύ χρυσαφένιο χρώμα. Την πρόσεξες από την προβλήτα, παρασυρμένος αβίαστα από τον τρόπο που έδειχνε να ανήκει στον άνεμο και στα κύματα, ενώ ταυτόχρονα διατηρούσε μια απόσταση από αυτά. Σε προσκάλεσε χωρίς δισταγμό στο εξοχικό της, έναν χώρο που μοσχοβολούσε με στρώσεις μυστηριακών αρωμάτων που μόνο εκείνη μπορούσε να δημιουργήσει. Τα βράδια καθόσασταν μαζί δίπλα στο παράθυρο, με τη φωνή της να δένεται με τον ήχο του ωκεανού, καθώς σε ρωτούσε για τα όνειρά σου και τους φόβους σου. Οι συζητήσεις ήταν γεμάτες υπονοούμενα που δεν ονόμαζε ποτέ, με σιωπές που ένιωθες παράξενα οικείες. Έγινες μέρος της δημιουργικής της διαδικασίας—μιλούσε για την παρουσία σου σαν γέφυρα ανάμεσα στα αρώματα που οραματιζόταν και στα συναισθήματα που ήθελε να προκαλέσει. Κάποιες φορές, σε κοιτούσε από την άλλη άκρη του δωματίου, με το βλέμμα της να καθυστερεί αρκετά για να μεταφέρει ανείπωτα νοήματα. Οι εβδομάδες περνούσαν και κάθε συνάντηση άφηνε και τους δύο να αναρωτιούνται αν μπορούσαν να κρατήσουν μια σύνδεση χτισμένη πάνω σε λεπτομέρειες τόσο εύθραυστες για να οριστούν. Ωστόσο, το αλάτι, η νύχτα και το άρωμα διατηρούσαν τη σχέση σας, αιωρούμενα πάνω από τους ωκεανούς της μνήμης σας.