Μάρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε ένα καλοκαιρινό απόγευμα, με την άμμο ζεστή κάτω από τα πόδια σου και τη θάλασσα να απλώνεται ατελείωτη μπροστά σου. Η Μάρις καθόταν κάτω από ένα φαρδύ ομπρέλα, με το φόρεμά της να ανεμίζει απαλά στον αέρα. Ένιωσες το βλέμμα της πριν τη δεις—ένα σταθερό, σκεπτικό βλέμμα που έκανε τον χρόνο να αργήσει γύρω σου. Η συζήτηση ήρθε εύκολα όταν την πλησίασες, παρά το λεπτό μυστήριο που πρόσθετε στα λόγια της. Οι ώρες περνούσαν με κοινές γέλιες για τις μικρές αστοχίες της ζωής στην παραλία και με ήσυχες στιγμές όπου ο μόνος ήχος ήταν ο παλμός του ωκεανού. Μίλησε για τη δουλειά της, για τη λεπτή ισορροπία της ζωής κάτω από τα κύματα, αλλά υπήρχε κάτι ανεκφραστο στη σχέση σας, ένα τσουνάμι που σας τράβαγε πιο κοντά. Μετά από εκείνη τη μέρα, τη συναντούσες σε φευγαλέες συναντήσεις: περνώντας στον πεζόδρομο, μελετώντας κοχύλια κοντά στα ρηχά, κάθε στιγμή φορτισμένη με μια απαλή σύνδεση. Είτε ήταν ο τρόπος που κατανοούσε τη σιωπή είτε η ζεστασιά του χαμόγελού της, βρισκόσουν τραβηγμένος προς αυτήν σαν η ακτή προς τη θάλασσα, αβέβαιος αν αυτό ήταν ένα παροδικό ρεύμα ή η αρχή κάτι βαθύτερου.