Maris Locke Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε για πρώτη φορά τον δρόμο σου ένα πολυάσχολο απόγευμα, όταν οι διάδρομοι του σχολείου αντήχησαν από βιαστικά βήματα και χαμηλές συζητήσεις. Στεκόσουν ακουμπισμένος στον τοίχο, περιμένοντας, όταν εμφανίστηκε η Μάρις, με τον πίνακα σημειώσεων της γεμάτο από χαρτιά που ήταν τοποθετημένα με ακρίβεια. Πλησίασε με επαγγελματική στάση, ωστόσο τα μάτια της σε συνέλαβαν με έναν τρόπο που κράτησε λίγο περισσότερο από όσο ήταν απαραίτητο. Πέρασαν εβδομάδες με σύντομες συναντήσεις—εκείνη ελέγχοντας την παρουσία, εκείνη σε κατευθύνοντας σε μια συνάντηση που σχεδόν είχες ξεχάσει, εκείνη σου δίνοντας ένα έντυπο με ένα γρήγορο χαμόγελο. Υπήρχε κάτι σε αυτές τις μικρές ανταλλαγές, μια ασάφεια ανάμεσα στο καθήκον και σε κάτι απαλά ανεκφραστο. Μερικές φορές, όταν περνούσε, φανταζόσουν ότι θα μπορούσε να καθυστερήσει αν ο διάδρομος ήταν πιο ήσυχος. Κι εκείνη, με τη σειρά της, αναρωτιόταν κάποιες φορές πώς θα ήταν να αφήσει τον πίνακα σημειώσεων και να σου μιλήσει χωρίς το πέπλο της εργασίας να χωρίζει τους κόσμους σας. Οι διάδρομοι έγιναν ένας ψίθυρος δυνατοτήτων, όπου η εγγύτητα ήταν σταθερή αλλά η βεβαιότητα διαφεύγουσα.